ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗ. ΣΠΟΥΔΗ ΣΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ.

Γιατί Διά βίου μάθηση στην Κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία;

Η κοινωνική οικονομία σήμερα, παρά την αναγνώριση της σημασίας της από το πολιτικό σύστημα και την Ε.Ε. ελάχιστα η καθόλου δεν διδάσκεται στα Πανεπιστήμια και άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Υπάρχει, ένα εκπαιδευτικό κενό,  αλλά κυρίως υπάρχει ένα επιμορφωτικό κενό για την δια βίου μάθηση στο πεδίο.

Είναι γνωστό άλλωστε ότι οι κατεστημένοι φορείς εκπαίδευσης αναπαράγουν την κυρίαρχη ιδεολογία της αγοράς και του κρατισμού που είναι και οι βασικές αιτίες για την σημερινή κατάσταση. Είναι προφανές ότι δεν μπορούμε να λύσουμε τα νέα προβλήματα, με παλιά εργαλεία.

ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Οι απαιτούμενες δεξιότητες για τους Κοινωνικούς Επιχειρηματίες και τους εμπλεκόμενους στον Τρίτο τομέα της Οικονομίας

Α. Η ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗ

Η Δια Βίου Μάθηση (Δ.Β.Μ) αφορά σε μια συνεχή ανάπτυξη και εκπαίδευση του ατόμου σε νέους δρόμους και για νέους ορίζοντες, για απόκτηση νέων γνώσεων, δεξιοτήτων και ικανοτήτων και κατάκτηση νέων δρόμων και γνωστικών αντικειμένων.

Περιλαμβάνει την Τυπική Εκπαίδευση, τη Μη Τυπική Εκπαίδευση και την Άτυπη Μάθηση.» (http://www.gsae.edu.gr, 20-5-16)

Α.1.Η Μεθοδολογία εκπαίδευσης ενηλίκων

Ο ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Ο εθελοντισμός στην Ελλάδα συναντάται κυρίως σε άδηλη μορφή μέσα από παραδοσιακούς θεσμούς αλληλεγγύης όπως τοπικοί σύλλογοι, ενορίες της εκκλησίας και άλλα φιλανθρωπικά σωματεία και ιδρύματα. Όλες αυτές οι δραστηριότητες δεν καταγράφονται σε επίσημες στατιστικές.

Το Περιεχόμενο του Τομέα της Κοινωνικής Οικονομίας

Με αφορμή το Συνέδριο, παρατίθενται κάποιες σκέψεις για προβληματισμό σχετικά με το εύρος και το περιεχόμενο του τομέα της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας .

1.     Εννοιολογικοί προσδιορισμοί της Κοινωνικής Οικονομίας . 

 (Ντούλια Θ. «Κοινωνική Οικονομία και Κοινωνική Επιχειρηματικότητα», (2015),Οσελότος, Αθήνα σσ 29-30)

Στη σχετική βιβλιογραφία δεν υπάρχει ένας, ευρέως αποδεκτός, ορισμός της Κοινωνικής οικονομίας. Κατ’ αρχήν ο όρος «Κοινωνική οικονομία» αυτομάτως προσδίδει στον τομέα αυτό χαρακτηριστικά τόσο κοινωνικά, όσο και οικονομικά. Πράγματι, σύμφωνα με τον Μωϋσίδη Α. «το ζήτημα της Κοινωνικής Οικονομίας είναι πολύ ασαφές και διαφιλονικούμενο ως προς την εννοιολογική, επιστημολογική, ιδεολογική, εφαρμοστική και πολιτική πτυχή του».

ΑΝΑΠΗΡΙΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Θα ξεκινήσω την ομιλία μου θέτοντας τρεις γενικώς αποδεκτές παραμέτρους για τα θέματα της αναπηρίας στην Ελλάδα σήμερα.

1. Τα θέματα της αναπηρίας αποτελούν ακόμα και σήμερα ταμπού για την ελληνική κοινωνία και οικογένεια. Η έλευση ενός παιδιού με αναπηρία στη μέση ελληνική οικογένεια δημιουργεί ακόμα και σήμερα στις περισσότερες των περιπτώσεων αρνητική φόρτιση και στεναχώρια.

Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις: Η επιχειρηματικότητα στο πλαίσιο της Κοινωνικής Οικονομίας.

Η οικονομική και πολιτιστική κρίση που έχει πλήξει την ελληνική κοινωνία τα τελευταία χρόνια καθιστά πλέον έκδηλη και άμεσα ορατή την παρουσία κάποιων «ειδικών» ομάδων πληθυσμού οι οποίες αντιμετωπίζουν προβλήματα ενσωμάτωσης ή ένταξης. Η πολιτεία όπως όλοι γνωρίζουμε στα πλαίσια της αντιμετώπισης των προαναφερόμενων κοινωνικών προβλημάτων ψήφισε τον νόμο 4019/11 - περί ιδρύσεως Κοινωνικών Συνεταιριστικών Επιχειρήσεων (Κοιν.Σ.Επ.).

Εκπαίδευση για την Αειφόρο Ανάπτυξη: από το θρανίο και το έδρανο στην κοινωνική-οικονομική αρένα

Λέξεις κλειδιά: Εκπαίδευση,  Αειφορία, Αειφόρος Ανάπτυξη, νεανική επιχειρηματικότητα, κοινωνική οικονομία, κοινωνικές επιχειρήσεις

Εισαγωγή

Ο μορφωτικός οργανισμός του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών δηλ. η UNESCO, μετά τη λήξη της «Δεκαετίας της Εκπαίδευσης για την Αειφόρο Ανάπτυξη (ΕΑΑ)» δείχνει να ανησυχεί βαθιά για τις επιπτώσεις  της κλιματικής αλλαγής και καλεί (απεγνωσμένα θα έλεγα) σε μια παγκόσμια κινητοποίηση προς την Αειφόρο Ανάπτυξη. Στην πρόταση για το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Δράσης –(Π.Π.Δ.)  (UNESCO General Conference 37/ 2013) αναφέρει: «Η Αειφόρος Ανάπτυξη δεν μπορεί να επιτευχθεί μόνο με πολιτικές συμφωνίες, οικονομικά κίνητρα ή τεχνολογικές λύσεις. Απαιτεί αλλαγές στον τρόπο που σκεπτόμαστε και δρούμε. Η εκπαίδευση παίζει καίριο ρόλο στην επέλευση αυτής της αλλαγής».  Ο σκοπός του Παγκόσμιου Προγράμματος Δράσης (GAP) είναι να δημιουργήσει και να αναβαθμίσει δράσεις σε όλα τα επίπεδα και τις περιοχές της εκπαίδευσης και της μάθησης, ώστε να επιταχυνθεί η πρόοδος προς την αειφόρο ανάπτυξη».